خیلی وقته که دیگر واژه هایمان طعم حسرت می

دهند . بی عشق تر از همیشه

نفس می کشیم در کوچه پس کوچه های

تنهاییمان قدم می زنیم

و فقط منتظر یک نگاه ساده یک کلام پاک

و یک ندای

عشق هستیم .

انتظارمان انکار ابدیست. سالهاست که دیگر عشق

مرده است.

دیگر کسی از این وازه چیزی نمی داند .همچون

برگهای زرد خزان

 در پی باد صبا می دویم و با خود زمزمه میکنیم:ای

 کاش فردا

 روز عاشق شدنمان باشد.       

                                                        غزل

ببخش مرا که ماندم کنار غصه هایم

     نخواسته بودی ای کاش محبتی برایم

عزیز دل نگو باز از آن همه صداقت

     برای این رفاقت تکیده شانه هایم

غریب و خسته اینجا نشسته ام ولیکن

     کجاست آن همه عشق چه شد ناله هایم

اسیر قصه عشق شدم ولی خدایا

     مگر نگفته  بودم بکن از او جدایم

نفس نمی کشد باز دل شکسته من

     تموم می شود حال تمام دردهایم

به خاطر فاصله مون           عاشق دريايي باشم

بزار ديگه نگم برات            من تا ابد عاشقتم

شك وهراس نكني           كاشكي بگي لايقتم

بزار ضريح دست تو           قبله عشق من باشه

تمومي حرفهاي تو            كعبه عشق من باشه

بزار كه التماس كنم          يه وقت نگي ديگه برو

مي خوام نثارت بكنم         اين جون ناقابلمو