گام نهادن در دنیای پوچیها آسان است. فقط باید رشته  قلبم را

از آنان که رفته اند جدا کنم اما میدانی امکان پذیر نسیت. رشته

 های قلبم بر جا مانده زمانی میرسد که این رشته ها از اندوه بی

کسی گرانبار میشود: فکر میکردم رشته های پیوند به یاری قلبم

می آیند . رشته هایی به هم تنیده تا ما را به هم آورند. چون

پلی مستحکم وابدی.

من ایستاده ام دنیا ودردها از من میگذرندونفرت وترس به عشق

ودلسوزی مبدل میشود.من نهایت خویش را به شادی می پذیرم:

همچون کسانیکه به آغوش زمان ابدی شتا فته اند واین نهایت

جایگاه زیبایی وجوانی است که از درون همه ما می تابد.

ما رشته ها رو به هم پیوسته نگاه میداریم تا همه وهمه زنده

 بمانند وحتی جایی برای آنان که به آن سوی پل می روند

میسازیم.

ما همه بر یک جاده گام بر می داریم فقط چشم اندازه ها متفاوت

است. سپاسگذارم که مرا به خویش .اندوه رنج .شادیها .خویشتن

وعشق خویش پیوست دادید.

مانده ام تنها وبی کس در کنار

ابر من باران من برمن ببار

آه دیگر

موقع باران است

موسم برخورد

 قطرات دور دست

با زمین خشک است.....

اشک شوق است ودریغ

خلق می پندارند

قطره باران است....

یک نوع شعور است

ونوعی غم غربت

آن فاصله که بین من وتوست

گوئی که مپرس از کس و کارم

من با کس وکار تو ولی کار ندارم

من با تو ودنیای تو در کشمکش وجنگ وجدالم

آخر تو که ای با چه تو را در کفه عقل بسنجم؟

گر نکته توئی پس دگران در چه گمانند؟

یا که دگران :پس تو چه می پوئی؟

 واعلام وجودت ز چه طرف است؟

پس جمله یکی یا من کم مایه ویا تو

از من که مگو پس همگی تو.........