امشب هم از خودمان است

بنشين و بلند بلند سكوت حرف هاي مرا گوش كن

هر كس به ديدنم آمد مريم و ريواس دستش بود

تو اما با خودت كمي از حروف باران بياور

حرف هايم تشنه اند .

نمي دانم چرا سايه ات را از روي رؤياهايم پَر مي دهند 

 از روي سكوت ؟

 خنک نسیم معنبر شمامه دلخواه     

                          که در هوای تو بر خاست بامداد پگاه

دلیل راه شو ای طایر خجسته لقا

                           که دیده آب شد از شوق خاک آن در گاه

بیاد شخص نزارم که غرق خون دلست

                                 هلا ل را زکنا افق کنید نگاه

منم که بی تو نفس میکشم زهی خجلت

                                 مگر تو عفو کنی ور نه چیست عذر گناه

ز دوستان تو آموخت در طریقت مهر

                                 سپیده دم که صبا چاک زد شعار سیاه

به عشق روی تو روزی که از جهان بروم

                                زتربتم بدمد سرخ گل بجای گیاه

مده به خاطر نازک ملالت از من زود

                              که حافظ تو خود این لحظه گفت بسم الله

ساعت به وقت ساعت،نمی دانم

لحظه ای برای فکر کردن

                                                                     لحظه ایی برای خاموش ماندن

من وقتی فکر می کردم،

                    می نوشتم یا راه میرفتم؟

                                            حالا چه می کنم؟

                                                          می نویسم و فکر می کنم؟

                                                                                   و یا فکر می کنم و می نویسم؟

               در یک حقیقت فکر می کنم یا یک

خواب؟

  اصلاً من در فکر آغاز کر دنم

                                           یا که در آغاز فکر کردن؟

                   و چگونه می توان در آغاز

به فکر پایان بود؟

لحظه ها می گذرند،

و من در افکار خود آنچنان فرو میروم،

که گذشت لحظات را نمی فهمم.

ساعت به وقت فکر کردن ، همین لحظه

من مانده ام و یک خودکار وهزاران معمای لاینحل

در فکرم و در جدال با یک پیروز مطلق ،[خواب]

در میان جنگ پلک وخواب

                 حس میکنم افکارم بوی بابونه

گرفته

شاید دوست دارم بچه باشم.

نمی فهمم، ونخواهم فهمید

تنها شبی هفت ساله خوابیدم و بامدادان هزاران

ساله بر خواستم.

باید به بال پروانه ها بیندیشم

هر چند کلاغهای آسمان هم  مقدسند. اما ،

          مظلوم تر از گنجشکان خسته وخیس در

زیر برف وباران زمستان نمی یابی.

اطمینان داشته باشید:

                           عاشق که می شوی

خیال تو یعنی حکومت دوست.

ساعت به وقت عشق،

                              همین لحظه رسیدن

به نقطه آغاز.۰(والی زاده)