در این هوای سرد  که هیچ کس به هیچ کس نیست

من سعی میکنم این بار که دیدمت جسارت نگاه کردن در چشمهایت

 را پیدا کنم  

ولی نمیتوانم حرفی بزنم یا شعری بگویم دوست دارم فقط بشنوم

 وگره بزنم نگاهت را با نگاه خویش

من پر از تو داریهای خود وتو با نرمی صحبتت

من رو به تخیل سبزه کوچه های سبزه یخ زده میبری

کاش می شد آتشی روشن کرد !

ودر این سردی هوا

به دل یخ زده ای آتش زد...

صفه

وفکر میکنم به عاقبت دلبستگی

که میانه منو تو زاده شده

واینکه

آیا سبزه ای دوباره خواهد دمید؟

وچمن نو رسته

دوباره میزبان گنجشکان تازه از راه رسیده

وگستاخ خواهد بود؟

سيب نارس سبزي كه از هلال ماه چيده ام

 
 با طلوعي از باران و انار و ليمو

 روي فردا یت

 جانماز ترمه ام را پهن مي كنم

 و تو نگاه مي كني

 سبز سبز سبز مي شوم

چاي مي آوري چاي سبز

چاي شرجي اواسط خاطره

چاي مه كرده ي كبوتران شمال

 تمام ديشب

 قرار بود سر روي شانه ي هلال ماه بگذاري

 
 و با صداي بلند سكوت كني

 
تمام ديشب

 داشتم آخرين دكمه ي پيراهن ماه را به شب

 مي دوختم

تمام ديشب

 نبودن تو را با چراغ مي گفتم

 تمام ديشب

 هيچ كس صداي گريه ي باد را نشنيد

 آه ، ستاره ، ستاره ، ستاره

 
 كاش اندازه ي يك سلام ساده

يك آيينه ي كوچك پيش پا افتاده

 
 دوستم داشتي

 اما مگر مي شود

هيچ پنجره اي قبل از ديوار متولد نمي شود

هيچ مريم و اناري قبل از غروب

پاتو بزار تو خلوتم می خوام باهات حرف بزنم

 قصه ای که سالهای سال مونده توی کنج دلم

 می خوام واست بگم عزیز آسمونم چه رنگیه

 دنیا برام یک قفسه نگو پر از قشنگیه

حقیقتو واست میگم به اون خدای نازنین

 یا از نگاه من بخون یا از سرودنم ببین

تا کی می خوای سردی هامو ببینی ودم نزنی

دنبال رد پای عشق نکنه تو دل منی 

دنبال رد پای عشق نکنه تو دل منی  

باید بگم عشقی ندارم تو دلم

دروغ بوده حرفهای من آب گذشته از سرم

 حال پریشون من ارزونی سخاوتت

کاش ببخشی منو با اون همه بخشندگیت

پاتو بزار تو تنهاییم بزار که درد ودل کنم

 بزار بگم تقصیرم نبود بزار برات حزف بزنم  

 بزار بگم غصه هامو بخت سیاه خودمو

پر از تقصیرم بزار رسوا کنم خودمو