خسته ام از این تکرار نفسها           از این شب بی فردا

از این تنهایی :از این غم                     از این لحظه های خاموشی

از تکرار

همچون کویر بی باران                    همچون دردی بی درمان

درمانده سر در گریبان                          بدنبال هر صدایی میروم

بی اختیار

به امید یک راه                                         به سوی خورشید

فریادهایم مثل همیشه خاموش          وعشقم در یک نگاه

فراموش

ودردی که مثل همیشه با من همراه است

گاه کم وگاه بیش                این است آن یار همراه

دوست دارم:آرامش را

                                    عشق را

                                                            باران را:خورشید را

در حسرت وغم وتنهایی                    بی صدا وبی فریاد

خالی از هر لحظه نشسته ام             وبه یک پرواز

می اندیشم

پرواز سفید                                                حتی بی پرو بال

فرصتی برای شقایق ها نمانده                  تا عشق را بفهمند

پیش از آنکه پژمرده شوند                فرصتی برای لحظه عاشقی

یک ستاره

یا یک پروانه ای که شمع را بفهمد

فرصتی برای من که گرمای دستان عاشقی را

به خاطر بسپارم

شاید این فرصت برای خواب هم نباشد

که رنگ خوشبختی را در آن جستجو کنم

شاید که رنگی را  از عشق به تن خوشبختی بزنیم

ای کاش فرصتی می بود

تا دوباره عشق را زندگی کنم

سالی خوب داشته باشید نوروز برهمه دوستان مبارک

می گن آسمون هفت طبقه داره

من از سرزميني مي آيم

سرا پا عشق

سرزمين مرغكان عاشق

سرزميني كه تنها يك رنگ بر آن

حكومت مي كند:

"سفيد"

رنگ پاكي ها

رنگ خلوص

رنگ بي رنگ بودن

بي ريا بودن

بي غل و غش بودن

كبوتران سرزمين من همه سفيدند

درياچه هاي زلال سرزمينم

با رقص قوهاي سفيد

عشق را به بي رنگي دعوت مي كنند

نجابت در سفيدي اسبان سرزمينم

خودي نشان مي دهد

ترا به اين سرزمين دعوتي ست

ترا آغوش به روي تمام سفيدي ها

بازست

بيا به سرزمين پاكي ها قدم بگذار

بياموز بي رنگ بودن را

و
فرياد زن :

خاموش ميشوم و مكث می كنم تو آه می كشی

بارها و بارها نوشتم

اما اينبار مينويسم براي تو , براي لبخندي نو

برايت مينويسم ,مينوسم که بخواني تا بداني: در زندگي

 ام فقط تو را دارم

که بخواني تا بداني

     تنها چيزي که سرکشي ام را آرامش مي بخشد

فقط تويي

که بخواني تا بداني

برايم همچون آب براي گل

برايت مينويسم که بخواني و بداني

من هرگز کسي را که با سختي ديگران در کنارش به

 آرامش رسيده ام 

آسان از دست نخواهم داد

مينويسم تا بداني

                  وقتي آمدي پاييز بود

با آمدنت پاييز را بهار کردي

زندگي احساس من نه پاييز را داشته است و نه

 زمستان را

نگذار پاييز بيايد و ماندگار شود

نگذار زمستان بيايد و بهار گريزان شود و باز هم پاييز

بماند

تو را به دل بهاريت قسم

بمان و فصل ها را بهم نريز

آرام ميبارد باران

ببار بر من ای باران

قطره های باران بر صورتم می خورند

تولدت مبارک مهربونم

همیشه آبی باشی همچون آسمان

 مرسی از همه دوستان که به این تولد

اومدند

عشق آن زمان بود »

       زمانی که عاشقت بودم

                                          زمانی ناب که نگاهش داشتم

                 نزدیک یا دور هر کجا که باشی

                                         یقین دارم که این عشق پا بر جاست

              یک بار دیگر این دریچه را باز کن

                                     تا ببینی

 اینجا در قلب من هستی

   و می دانم قلبم همچنان پا بر جا خواهد ماند

                      تو » اینجایی و چیزی نیست که

 مرا بترساند

   هرشب در رویا هایم  تو را  می بینم »

                                                              تو را حس میکنم .

                  از آن سوی فاصله های دور

                                              آمده ایی که نشان دهی پا برجا هستی

                             یک بار دیگر دریچه را باز کن

   می توان عشق را بار دگر تجربه کرد

                                                         و یک عمر عاشق بمانیم

                           و هرگز سرد نشویم تا بمیریم.

در این هوای سرد  که هیچ کس به هیچ کس نیست

من سعی میکنم این بار که دیدمت جسارت نگاه کردن در چشمهایت

 را پیدا کنم  

ولی نمیتوانم حرفی بزنم یا شعری بگویم دوست دارم فقط بشنوم

 وگره بزنم نگاهت را با نگاه خویش

من پر از تو داریهای خود وتو با نرمی صحبتت

من رو به تخیل سبزه کوچه های سبزه یخ زده میبری

کاش می شد آتشی روشن کرد !

ودر این سردی هوا

به دل یخ زده ای آتش زد...

صفه

وفکر میکنم به عاقبت دلبستگی

که میانه منو تو زاده شده

واینکه

آیا سبزه ای دوباره خواهد دمید؟

وچمن نو رسته

دوباره میزبان گنجشکان تازه از راه رسیده

وگستاخ خواهد بود؟

سيب نارس سبزي كه از هلال ماه چيده ام

 
 با طلوعي از باران و انار و ليمو

 روي فردا یت

 جانماز ترمه ام را پهن مي كنم

 و تو نگاه مي كني

 سبز سبز سبز مي شوم

چاي مي آوري چاي سبز

چاي شرجي اواسط خاطره

چاي مه كرده ي كبوتران شمال

 تمام ديشب

 قرار بود سر روي شانه ي هلال ماه بگذاري

 
 و با صداي بلند سكوت كني

 
تمام ديشب

 داشتم آخرين دكمه ي پيراهن ماه را به شب

 مي دوختم

تمام ديشب

 نبودن تو را با چراغ مي گفتم

 تمام ديشب

 هيچ كس صداي گريه ي باد را نشنيد

 آه ، ستاره ، ستاره ، ستاره

 
 كاش اندازه ي يك سلام ساده

يك آيينه ي كوچك پيش پا افتاده

 
 دوستم داشتي

 اما مگر مي شود

هيچ پنجره اي قبل از ديوار متولد نمي شود

هيچ مريم و اناري قبل از غروب

پاتو بزار تو خلوتم می خوام باهات حرف بزنم

 قصه ای که سالهای سال مونده توی کنج دلم

 می خوام واست بگم عزیز آسمونم چه رنگیه

 دنیا برام یک قفسه نگو پر از قشنگیه

حقیقتو واست میگم به اون خدای نازنین

 یا از نگاه من بخون یا از سرودنم ببین

تا کی می خوای سردی هامو ببینی ودم نزنی

دنبال رد پای عشق نکنه تو دل منی 

دنبال رد پای عشق نکنه تو دل منی  

باید بگم عشقی ندارم تو دلم

دروغ بوده حرفهای من آب گذشته از سرم

 حال پریشون من ارزونی سخاوتت

کاش ببخشی منو با اون همه بخشندگیت

پاتو بزار تو تنهاییم بزار که درد ودل کنم

 بزار بگم تقصیرم نبود بزار برات حزف بزنم  

 بزار بگم غصه هامو بخت سیاه خودمو

پر از تقصیرم بزار رسوا کنم خودمو

 امشب هم از خودمان است

بنشين و بلند بلند سكوت حرف هاي مرا گوش كن

هر كس به ديدنم آمد مريم و ريواس دستش بود

تو اما با خودت كمي از حروف باران بياور

حرف هايم تشنه اند .

نمي دانم چرا سايه ات را از روي رؤياهايم پَر مي دهند 

 از روي سكوت ؟

 خنک نسیم معنبر شمامه دلخواه     

                          که در هوای تو بر خاست بامداد پگاه

دلیل راه شو ای طایر خجسته لقا

                           که دیده آب شد از شوق خاک آن در گاه

بیاد شخص نزارم که غرق خون دلست

                                 هلا ل را زکنا افق کنید نگاه

منم که بی تو نفس میکشم زهی خجلت

                                 مگر تو عفو کنی ور نه چیست عذر گناه

ز دوستان تو آموخت در طریقت مهر

                                 سپیده دم که صبا چاک زد شعار سیاه

به عشق روی تو روزی که از جهان بروم

                                زتربتم بدمد سرخ گل بجای گیاه

مده به خاطر نازک ملالت از من زود

                              که حافظ تو خود این لحظه گفت بسم الله

ساعت به وقت ساعت،نمی دانم

لحظه ای برای فکر کردن

                                                                     لحظه ایی برای خاموش ماندن

من وقتی فکر می کردم،

                    می نوشتم یا راه میرفتم؟

                                            حالا چه می کنم؟

                                                          می نویسم و فکر می کنم؟

                                                                                   و یا فکر می کنم و می نویسم؟

               در یک حقیقت فکر می کنم یا یک

خواب؟

  اصلاً من در فکر آغاز کر دنم

                                           یا که در آغاز فکر کردن؟

                   و چگونه می توان در آغاز

به فکر پایان بود؟

لحظه ها می گذرند،

و من در افکار خود آنچنان فرو میروم،

که گذشت لحظات را نمی فهمم.

ساعت به وقت فکر کردن ، همین لحظه

من مانده ام و یک خودکار وهزاران معمای لاینحل

در فکرم و در جدال با یک پیروز مطلق ،[خواب]

در میان جنگ پلک وخواب

                 حس میکنم افکارم بوی بابونه

گرفته

شاید دوست دارم بچه باشم.

نمی فهمم، ونخواهم فهمید

تنها شبی هفت ساله خوابیدم و بامدادان هزاران

ساله بر خواستم.

باید به بال پروانه ها بیندیشم

هر چند کلاغهای آسمان هم  مقدسند. اما ،

          مظلوم تر از گنجشکان خسته وخیس در

زیر برف وباران زمستان نمی یابی.

اطمینان داشته باشید:

                           عاشق که می شوی

خیال تو یعنی حکومت دوست.

ساعت به وقت عشق،

                              همین لحظه رسیدن

به نقطه آغاز.۰(والی زاده)

گام نهادن در دنیای پوچیها آسان است. فقط باید رشته  قلبم را

از آنان که رفته اند جدا کنم اما میدانی امکان پذیر نسیت. رشته

 های قلبم بر جا مانده زمانی میرسد که این رشته ها از اندوه بی

کسی گرانبار میشود: فکر میکردم رشته های پیوند به یاری قلبم

می آیند . رشته هایی به هم تنیده تا ما را به هم آورند. چون

پلی مستحکم وابدی.

من ایستاده ام دنیا ودردها از من میگذرندونفرت وترس به عشق

ودلسوزی مبدل میشود.من نهایت خویش را به شادی می پذیرم:

همچون کسانیکه به آغوش زمان ابدی شتا فته اند واین نهایت

جایگاه زیبایی وجوانی است که از درون همه ما می تابد.

ما رشته ها رو به هم پیوسته نگاه میداریم تا همه وهمه زنده

 بمانند وحتی جایی برای آنان که به آن سوی پل می روند

میسازیم.

ما همه بر یک جاده گام بر می داریم فقط چشم اندازه ها متفاوت

است. سپاسگذارم که مرا به خویش .اندوه رنج .شادیها .خویشتن

وعشق خویش پیوست دادید.

مانده ام تنها وبی کس در کنار

ابر من باران من برمن ببار

آه دیگر

موقع باران است

موسم برخورد

 قطرات دور دست

با زمین خشک است.....

اشک شوق است ودریغ

خلق می پندارند

قطره باران است....

یک نوع شعور است

ونوعی غم غربت

آن فاصله که بین من وتوست

گوئی که مپرس از کس و کارم

من با کس وکار تو ولی کار ندارم

من با تو ودنیای تو در کشمکش وجنگ وجدالم

آخر تو که ای با چه تو را در کفه عقل بسنجم؟

گر نکته توئی پس دگران در چه گمانند؟

یا که دگران :پس تو چه می پوئی؟

 واعلام وجودت ز چه طرف است؟

پس جمله یکی یا من کم مایه ویا تو

از من که مگو پس همگی تو.........

دل رمیده ما رفیق و مونسی می خواد

 برای لحظه های سخت دل دیونه ای می خواد

 از تو قاب پنجره بیخودی هی سرک نکش

 حتی اگه جونم بدی می شه کم کم کمش

 قد یه دریا خواستمت اما تو شب شدی برام

 هنوز طلوعی نبوده مثل یک سنگ شدی برام

 به چشم من نفس بودی اما پر هوس بودی

 دیدن غربت چشات میگه اهل قفس بودی

 خش خش برگ پاییزی دلمرو می لرزونه

 موقع رفتنت بود پاییز برام زندونه

 نگاهتو از من نگیر صادقانه دوستت دارم

 تو تموم عمر من اسم تو همسفرم

 پر از ترانه میشم پر راز پر شکفتن

 پر از شوق پرواز وبه آخرش رسیدن

 واسه یه لحظه کوتاه قصه عشقو شنفتم

 با قی اش رویایی کسی که من از نارفیق ساختم

در تنهایی آنچنان حیرت زده به خود می نگرم

که گویی به یک جانور ناشناخته

خسته ام ،خسته

 دلم می خواهد کسی حرف هایم را گوش دهد

دلم می خواهد حرف بزنم.

اما باز هم سکوت و

                                   من و تنهایی

غمم را با هیچ شقایق و ستاره ایی قسمت نخواهم کرد.

آه،اگر میتوانستم شبی در میان یک آسمان ستاره بار سفر را بر دارم.

کار سختی است!

به فکر فصل آخر بودن

همیشه از آخر ها هراس داشته ام.

آنهم آخری بدون  

                           شقایق و شمع

                                              بدون خدا و پروانه

نمی خواهم نیلوفرهای آبی را فقط در خواب دیده باشم.

                                                       نمی خواهم نقطه

پایانی برای شقایق بیابم.

برای حرف دل

                   برای فردا

                                برای لحظه خوب ستاره

                                                                   همیشه به

یاد داشته باشیم که:

                               سوختن پایان رسالت پروانه ها نیست.

از طرف یک دوست

یه عمر انتظار ودریغا نیامدی

مشتاق بندگی وتمنا نیامدی

گفتی که وقتی جهان پر زکفر شد

ظهور میکنی ومیآیی اما نیامدی

ای سر آغاز حیات پر شد جهان

 از بدی ها وکفرها اما نیامدی.

عید بر شما مبارک

صبح می شد

اندک اندک

 واژه می بارید

 بر درگاه من

 تازه می شد شعر من

با خودم می گفتم:

شب دگر رفته

وکی بر گردد؟؟

وندانستم من

قطره اشکی بود

یا نم بارانی؟

 که پس از غرش یک ابر مهیب

ناگهان!

غلطید

بر گونه من!

شب سیاه رفتنی نیست

دنیا همیشه عادی نیست

باور عشق وزندگی

همیشه پر شادی نیست 

خسته شدم از بی کسی

چاره کار خستگی نیست

باید بریم یک روزهمه

دنیا عزیز موندنی نیست

دوروز غم می گذره آه

دلم پر از سفیدی نیست

مشکل باورش کنم

حق من این تنهایی نیست

چیکار کنم بجز صدا

 فریاد من عاشقی نیست

خدای من به کی بگم

 زندگی بچه بازی نیست

خیلی وقته که دیگر واژه هایمان طعم حسرت می

دهند . بی عشق تر از همیشه

نفس می کشیم در کوچه پس کوچه های

تنهاییمان قدم می زنیم

و فقط منتظر یک نگاه ساده یک کلام پاک

و یک ندای

عشق هستیم .

انتظارمان انکار ابدیست. سالهاست که دیگر عشق

مرده است.

دیگر کسی از این وازه چیزی نمی داند .همچون

برگهای زرد خزان

 در پی باد صبا می دویم و با خود زمزمه میکنیم:ای

 کاش فردا

 روز عاشق شدنمان باشد.       

                                                        غزل

به خاطر فاصله مون           عاشق دريايي باشم

بزار ديگه نگم برات            من تا ابد عاشقتم

شك وهراس نكني           كاشكي بگي لايقتم

بزار ضريح دست تو           قبله عشق من باشه

تمومي حرفهاي تو            كعبه عشق من باشه

بزار كه التماس كنم          يه وقت نگي ديگه برو

مي خوام نثارت بكنم         اين جون ناقابلمو

حجم تنهایی من پر از سکوت تازه

کی میخواد تموم شه گریه دلم پر نیازه

فقط سکوتی دردناک دنبال یک شوره تازه

اونی که میگفت میمونه برای خستگی هام

نمیدو نم وای خدایا کی می خواد با من بسازه

بودنم یک اشتباهه عاشقی ختم کلامه

آ خرین راه واسه موندن زدن آخرین سازه

اینجوری نمیشه باید یکیمون بگذره از ما

من میرم فدای چشمات نکنه غبار بگیره

هنرم فقط همینه درد دلها رو سرودن

 نمیشه یک جوری این دل تا ابد قرار بگیره

راه عشق

دلم هوای تو را کرد واثر دگر نیست

در این حوالی از عشق اثر دگر نیست

هوای خانه دلگیر است وپر از سکوت

 انگار بدون تو از خنده خبر دگر نیست

 خانه دلم خراب عشق تو شد

 فاصله را بشکن بگو حذر دگر نیست

میان دل ما یک نفس فاصله است

در این میان رفتن وسفر دگر نیست

من خواهم آمد تا روشنایی

در راه عشق ترس از خطر دگر نیست

تقدیم به:

مسافری که بی ریا آمد.

عاشقانه خواند وصادقانه گفت.

مسافری که مرغ عشق قفس

تنهاییم را به سوی سرای مهر پرواز داد

ومرهمی برای زخم های قلب شکسته ام شد.